Drie nummers, geen flash — en een blik die niemand anders heeft.
Zoveel tijd krijg je meestal in de photopit. Elke klik moet raak zijn.
In de photopit gelden altijd dezelfde regels: meestal de eerste drie nummers, geen flash, en geen tweede kans. Ik ken die beperking niet als een probleem — het scherpt juist waar ik op let. Niet alleen de artiest op het podium, maar ook het moment vlak ervoor en erna, de blik tussen bandleden, de energie die overslaat op de zaal.
Van een intiem zaaltje bij Grenswerk tot een groot podium op Zomerparkfeest: dezelfde scherpte, elke keer opnieuw.